نوک مژگانت بهر لحظه همی در ره عشق

رخت خر بنده به بنگاه شتربان آرند

هر چه هستیست همه ملک لب و خال تواند

چیست کن نیست ترا تا سوی تو آن آرند

آدم کافر و ابلیس مسلمان آرند

چینه دام لبان تو زمان تا به زمان

روح را از قفس سدره به مهمان آرند