چینه دام لبان تو زمان تا به زمان

چیست کن نیست ترا تا سوی تو آن آرند

نوک مژگانت بهر لحظه همی در ره عشق

آدم کافر و ابلیس مسلمان آرند

روح را از قفس سدره به مهمان آرند

زلف و خالت ز پی تربیت فتنه ما

عقل را کاج زنان بر در زندان آرند