گله مور همی پیش سلیمان آرند

طوبی و سدره به باغ تو و پس مشتی خس

دسته مجلس تو خار مغیلان آرند

هدیه شان رد مکن انگار که پای ملخی

خاکپای تو اگر دیده سوی روح برد

روح پندارد کز خلد همی خوان آرند

از پی چشم بدو چشم نکوی تو همی