روح پندارد کز خلد همی خوان آرند

هدیه شان رد مکن انگار که پای ملخی

گله مور همی پیش سلیمان آرند

خاکپای تو اگر دیده سوی روح برد

از پی چشم بدو چشم نکوی تو همی

مردمان مردمک دیده به قربان آرند

بوستان از خجلی پوست بیندازد از آنک