مردمان مردمک دیده به قربان آرند

خاکپای تو اگر دیده سوی روح برد

روح پندارد کز خلد همی خوان آرند

از پی چشم بدو چشم نکوی تو همی

بوستان از خجلی پوست بیندازد از آنک

صورت روی تو در دیده بستان آرند

عاشقان از خم زلف تو چه دیدند هنوز