بر سنایی غم و اندوه فراوان آرند

یک ره آن پرده برانداز که تا مشتی طفل

رخت جان سوی سراپرده قرآن آرند

هردم از غیرت یاری تو اجرام سپهر

هر زمان لعل و در و سرو و بنفشه تو همی

دل و دین و خرد و صبر دگر سان آرند

خود چو پروین که مه و مهر همی سجده عشق