از علای خلق او عالم چو علیین شود

باش تا حسن نگارم خیمه بر صحرا زند

شورها بینی که اندر حبه الماوا زند

پس خطابش قرب «سبحان الذی اسری» زند

کیست کو پهلو زند با آنکه دولتخانه را

از بزرگی سر به «اوادنی» و «ما اوحی» زند