آه آیینه را تباه کند

اینهمه می کند ولیک از بیم

آه را زهره نی که آه کند

از پی آنکه رویش آینه است

من غلام کسی که هر چه کند

چون سنایی به جایگاه کند

همه کردار او به جایگه است