من غلام کسی که هر چه کند

آه را زهره نی که آه کند

از پی آنکه رویش آینه است

آه آیینه را تباه کند

چون سنایی به جایگاه کند

همه کردار او به جایگه است

خاصه وقتی که مدح شاه کند