دست آن دارد که از زلفش بر اوریشم بود

از رخش گردد منور گر همه جنت بود

وز لبش یابد طهارت گر همه زمزم بود

فرش اگر سر برکشد تا عرش را زیر آورد

طلعت جنت ز شوق حضرتش پر خوی شدست

دیده دوزخ ز رشک غیبتش پر نم بود

از گریبان زمین گر صبح او سر بر زند