شاه انجم موذن وی گشته اندر شرق ملک

راستی زین تکیه گاهی آدمی را کم بود

ماه بر چرخ فلک چون حلقه زلف و رخش

گاه چون سیمین سپر گه پاره معصم بود

زان جمال وی شعار شرع را معلم بود

بادوشان فلک را دور او همره شدست

خاکپاشان زمین را نعل او ملحم بود