سدره طاووس یک پر کز همای دولتش

زان جمال وی شعار شرع را معلم بود

بادوشان فلک را دور او همره شدست

خاکپاشان زمین را نعل او ملحم بود

بر پر خود بست از آن مر وحی را محرم بود

خضر گرد چشمه حیوان از آن می گشت دیر

تا مگر اندر زمین با وی دمی همدم بود