زیر هر شاخی هزاران عاشق مخمور بود

فرش میدانش ز رخسار و لب میخوارگان

تکیه گاه عاشقانش دیده های حور بود

جویبارش را به جای آب میدیدم شراب

ای بسا مذکور عالم کو بدو در ننگریست

ای بسا درویش دل ریشا که او مذکور بود

هر که از وی بود ترسان او بدو نزدیک شد