زمانه گوید خیز و نماز شام رسید

نگر چه شوخ جهانیست زان که جفت از جفت

خوشی نیافت که تا پاره ای ز جان نبرید

چو دل نهادی بر نور روز هم در وقت

چو باز در شب تاری خوشت بباید خفت

خروس گوید برجه که نور صبح دمید

دو دوست چون بهم آیند همچو پره و قفل