نفس را چون بر جگر آبیست آتش در زنید

رخ سوی عصمت سرای نوح پیغمبر نهید

هر که را رنگیست همچو نیل در آب افکنید

هر که را بوییست همچون عود بر آذر نهید

عقل را چون بر کله پشمیست بندش بر نهید

ور درین مجلس شما عاشق تر از شمع و می اید

پس چو شمع و می قدم در آب و آتش در نهید