بگذاری و کنی از در من بنده گذر

بانگ برداشتم از غایت نومیدی و عشق

گفتم: ای عشوه فروشنده انگارده خر

از خداوند نترسی که بدین حال مرا

چون شنید این ز نکو عهدی و از گوهر پاک

آمد و کرد درین چهره من نیک نظر

پشت خم داد و نهاد از قبل خدمت و عذر