آمد و کرد درین چهره من نیک نظر

از خداوند نترسی که بدین حال مرا

بگذاری و کنی از در من بنده گذر

چون شنید این ز نکو عهدی و از گوهر پاک

پشت خم داد و نهاد از قبل خدمت و عذر

روی افروخته از شرم بر آستانه در

گفت: معذور همی دار که گر نیستی