روی افروخته از شرم بر آستانه در

چون شنید این ز نکو عهدی و از گوهر پاک

آمد و کرد درین چهره من نیک نظر

پشت خم داد و نهاد از قبل خدمت و عذر

گفت: معذور همی دار که گر نیستی

از پی بیم ولی نعمت و تهدید پدر

همچنان چون پدر از زر کمری بست مرا