از پی بیم ولی نعمت و تهدید پدر

پشت خم داد و نهاد از قبل خدمت و عذر

روی افروخته از شرم بر آستانه در

گفت: معذور همی دار که گر نیستی

همچنان چون پدر از زر کمری بست مرا

کردمی گرد تو از دست خود از سیم کمر

شادمان گشتم از آن عذر و گرفتمش کنار