بر دو چشم و دو لبش تا به سحر جفت سهر

او چو تنگ شکر و گشته سراسیمه ز خواب

من چون طوطی شده بی خواب در اندیشه خور

او شده طاق به آرام و من از بوسه زدن

خواب زاید اگر از شکر و بادام چرا

خوابم از دیده ببرد از در بادام و شکر

خود که داند که در آن نیم شب از مستی او