خواب زاید اگر از شکر و بادام چرا

من چون طوطی شده بی خواب در اندیشه خور

او شده طاق به آرام و من از بوسه زدن

بر دو چشم و دو لبش تا به سحر جفت سهر

خوابم از دیده ببرد از در بادام و شکر

خود که داند که در آن نیم شب از مستی او

تا چه برداشتم از بوسه و هر چیزی بر