تا چه برداشتم از بوسه و هر چیزی بر

خواب زاید اگر از شکر و بادام چرا

خوابم از دیده ببرد از در بادام و شکر

خود که داند که در آن نیم شب از مستی او

نرم نرم از سمن آن نرگس پر خواب گشاد

ژاله ژاله عرق از لاله او کرد اثر

رویش از خاک چو برداشتم از خوی شده بود