نرم نرم از سمن آن نرگس پر خواب گشاد

خوابم از دیده ببرد از در بادام و شکر

خود که داند که در آن نیم شب از مستی او

تا چه برداشتم از بوسه و هر چیزی بر

ژاله ژاله عرق از لاله او کرد اثر

رویش از خاک چو برداشتم از خوی شده بود

لاله برگش چو گل نم زده در وقت سحر