بوسه بر دو لب من داد همی از پی عذر

ژاله ژاله عرق از لاله او کرد اثر

رویش از خاک چو برداشتم از خوی شده بود

لاله برگش چو گل نم زده در وقت سحر

آنت شرمنده نگار آنت شکر بوسه پسر

آنت خوش خرمی و عیش که من دیدم دوش

چه حدیثی ست که امروزم از آن خرم تر