آنت شرمنده نگار آنت شکر بوسه پسر

رویش از خاک چو برداشتم از خوی شده بود

لاله برگش چو گل نم زده در وقت سحر

بوسه بر دو لب من داد همی از پی عذر

آنت خوش خرمی و عیش که من دیدم دوش

چه حدیثی ست که امروزم از آن خرم تر

دوش از یار بدم خرم و امروز شدم