به بدی بسته شدست ساحت ما پای قدر

دوش از یار بدم خرم و امروز شدم

از رخ خواجه محمد پسر خواجه عمر

آنکه تا دست سخا بر همه عالم بگشاد

آن سخن سنج شهی کو چو دو بسد بگشاد

خانه عقل دو صد کله ببندد ز درر

مایه ور گشته ز اسباب دلش خرد و بزرگ