عرصه مکرمتش را چو فلک نیست عبر

مایه ور گشته ز اسباب دلش خرد و بزرگ

سودها کرده ز تاثیر کفش ماده و نر

پایه مرتبتش را چو ملک نیست قیاس

خاطرش سر ملک در فلک آینه گون

همچنان بیند چون دیده در آیینه صور

جنیان زان همه از شرم نهانند که هیچ