شمس رایش گر فتد ناگاه بر راس و ذنب

حادثه نه چرخ را از شش جهت بر بست در

هر که در کانون خصمش آتش کینه فروخت

گر چه با رفعت بود کم عمر گردد چون شرر

گردد از تاثیر آن نور آسمان زرین کمر

ذره ای از برق قهرش گر برافتد بر سما

نه فلک چون هفت مرکز باز ماند از مدر