زاغ را با لحن بد هم بر شجر جایست از آنک

گفتمت من نیز شعری بی تکلف ماحضر

بوحنیفه گر چه بود اندر شریعت مقتدا

کس نشست از آب منسوخی سخنهای ز فر

آشیانه بلبل تنها نباشد یک شجر

گر چه استادان هنرمندند من شاگرد را

یک هنر باشد که پوشد هر چه باشد از هنر