یک هنر باشد که پوشد هر چه باشد از هنر

زاغ را با لحن بد هم بر شجر جایست از آنک

آشیانه بلبل تنها نباشد یک شجر

گر چه استادان هنرمندند من شاگرد را

آب دریا گرچه بسیارست چو تلخست و شور

هرکرا تشنه ست لابد رفت باید زی شمر

شیر از آهو گرچه افزونست لیکن گاه بوی