تا نداری خوارشان از روی نخوت زینهار

گلبنی کاکنون ترا هیزم نمود از جور دی

باش تا در جلوه ش آرد دست انصاف بهار

ژنده پوشانی که آنجا زندگان حضرتند

و آن سیاهی کز پی ناموس حق ناقوس زد

در عرب بواللیل بود اندر قیامت بونهار

پرده دار عشق دان اسم ملامت بر فقیر