در دام اجل هیچ نگردند گرفتار

هر چشم که از خاک درت سرمه او بود

ز آوردن هر آب که آرد نشود تار

آنها که یکی حبه ز حب تو بخوردند

حذق تو چنانست که بی نبض و دلیلی

می باز نمایی غرض روح به هنجار

گر باد بفرخار بر دشمت داروت