به خدای ار کسی تواند بود

دیده روح را به خار مخار

زان که کردست قهر الاالله

عقل را بر دو شاخ لا بردار

بی خدا از خدای برخوردار

هر که از چوب مرکبی سازد

مرکب آسوده دان و مانده سوار