ما در هوس چشم تو چون چشم تو بیمار

دل برده و بگماشته بر سینه ما غم

گل برده و بگذاشته بر دیده ما خار

ما در طلب زلف تو چون زلف تو پیچان

تو فارغ و ما از دل خود بیهده پرسان

کای دل تو چه گویی که ز ما یاد کند یار

بی تابش روی تو دل ما همی از رنج