تو فارغ و ما از دل خود بیهده پرسان

گل برده و بگذاشته بر دیده ما خار

ما در طلب زلف تو چون زلف تو پیچان

ما در هوس چشم تو چون چشم تو بیمار

کای دل تو چه گویی که ز ما یاد کند یار

بی تابش روی تو دل ما همی از رنج

نی پای ز سر داند و نی کفش ز دستار