نی پای ز سر داند و نی کفش ز دستار

تو فارغ و ما از دل خود بیهده پرسان

کای دل تو چه گویی که ز ما یاد کند یار

بی تابش روی تو دل ما همی از رنج

ای بوی تو با خوی تو هم آتش و هم عود

وی موی تو با روی تو هم مهره و هم مار

از خنده جهان سازی و از غمزه جهانسوز