یا کیست تن ما که ازو گیری آزار

ما آن توییم و دل و جان آن تو ما را

خواهی سوی منبر برو خواهی به سوی دار

تا کیست دل ما که ازو گردی راضی

ترکانه یکی آتش از لطف برافروز

در بنگه ما زن نه گنه مان نه گنه کار

ما را ز فراق تو خرد هیچ نماندست