دور مشتی مدعی نامعنوی اندر گذشت

هیچ گنگ اندر جهان شاعر نگشته ست از شعار

خود گرفتم هر کسی برداشت چوبی چون کلیم

معجزی باری بباید تا شود آن چوب مار

دور دور یوسف ست ای پادشا پاینده دار

لفظ شیرینش غذای جان ما شد بهر آنک

گر غذای تن شدی بی زور ماندی روزه دار