گر غذای تن شدی بی زور ماندی روزه دار

دور مشتی مدعی نامعنوی اندر گذشت

دور دور یوسف ست ای پادشا پاینده دار

لفظ شیرینش غذای جان ما شد بهر آنک

از چنین شاخی چنین باری پدید آمد به شهر

پس درخت گل چه آرد جز گل خوشبوی بار

احمد محمود خصلت خواجه ای کامروز کرد