خاکی که یافت سایه حزم تو زان سپس

وی مرکز حیات ز عون تو مستدار

رویی که یافت گرد ستانه درت ز لطف

هرگز شکن نگیرد چون پشت سوسمار

از باد کوه کن نبرد در هوا غبار

آبی که یافت آتش عزمت کند چو وهم

در نیم لحظه چنبر افلاک را گذار