وی مرکز حیات ز عون تو مستدار

گر بنگرد به خشم سوی چرخ و آفتاب

در ساعتی دو لیل بخیزد ز یک نهار

ای دایره نجات ز جود تو مستدیر

رویی که یافت گرد ستانه درت ز لطف

هرگز شکن نگیرد چون پشت سوسمار

خاکی که یافت سایه حزم تو زان سپس