بی خلاف از وی برآرد داغ بی صبری دمار

در لبش چون بنگرم از غایت لعلی شود

چشمم از عکس لبان چون می او پر خمار

هر که روزی بی رضایش چهره زیباش دید

او همی کاهد ز نیکو عهدی و از خوشخویی

هر چه بر رویش طبیعت می بیفزاید نگار

هست بسیاری نکوتر زیب امروزش ز دی