بس محال آید ازین قسمت نهادن شکل روح

آبدار از چشمه توفیق و پاک از شرک خار

مرد تا بر خویشتن زینت کند از کوی دیو

منقسم باشد درین ره ز اضطراب و ز اضطرار

بس خطا باشد درین تهمت شنودن بوی بار

ناله داوود هم برخاست از صحرای غیب

حضرت سیمرغ کو تا بشنود آن ناله زار