و آنکه شد در کار دلبر آب خورد از جوی عار

نی که دست شاه خوشتر باز را در شهر خصم

نی که روی ماه بهتر خاصه در دریا کنار

آنکه دید اسرار عالم خاک زد در روی فخر

عالمی وامانده اند از عدل اندر حبس خود

مفلسان بی گناهانند ای دل در گذار

تا چه خواهی کرد مشتی دیو مردم را مقیم