غیرت بزمی بر فلک خیره نگر بر

اندر شب و روز سر زلفین و رخ تو

عمری به سر آوردم بر «بوک» و «مگر» بر

گر با خبرستی ز پی روی تو هر شب

سرو و گل تو تازه بدانند که هستند

آن جسته و این رسته این دیده تر بر

آتش زده ای در دل عشاق ز خشکی