سرو و گل تو تازه بدانند که هستند

عمری به سر آوردم بر «بوک» و «مگر» بر

گر با خبرستی ز پی روی تو هر شب

غیرت بزمی بر فلک خیره نگر بر

آن جسته و این رسته این دیده تر بر

آتش زده ای در دل عشاق ز خشکی

آبی نه کسی را ز تو بر روی جگر بر