آبی نه کسی را ز تو بر روی جگر بر

سرو و گل تو تازه بدانند که هستند

آن جسته و این رسته این دیده تر بر

آتش زده ای در دل عشاق ز خشکی

مانند دل سخت سیاه تو از آنست

هم بوسه و هم گریه حاجی به حجر بر

ای نقش دل انگیز ترا از قبل انس