نه عجب گر پس از این سخته سرآیند صفیر

راوی آن روز که شعر تو سراید ز دمش

باد چون خاک از آن شعر شود نقش پذیر

از پی دوستی نظم تو مرغان بر شاخ

از پی اینکه ترا مرد همی بیند و بس

معنی بکر همی بر تو کند جلوه ضمیر

هر زمان زهره و تیر از پی یک نکته تو