اعمیان را چه شب مظلم چه بدر منیر

سخنت غافل بود از هیبت دریا دل آنک

بحر اخضر شمرد دیده او چشم ضریر

مطلع شعر تو چون مطلع شمس ست ولیک

چه عجب گر شود آسیمه ز رنگ می صرف

آن تنک باده که مستی کند از بوی عصیر

ای میر سخنان کز پی نفع حکما