من ثناگوی تو و مانده درین حجره چو سیر

لیک در جمله تو از دولت نیکو شعری

چون شهان سوی زری من چو خران سوی شعیر

طاق بر طاق تو از بهر سنایی چو پیاز

تا بر چهره گشایان نبود چشم چو دل

تا بر گونه شناسان نبود شیر چو قیر

باد بر رهگذر حادثه از گونه و اشک